富士山

Amper een week voor vertrek opnieuw een onvergetelijke herinnering toegevoegd aan een al onvoorstelbaar Japans jaar; het beklimmen van Japans officieus symbool Fuji-san! Meer tekst en uitleg volgt, voorlopig enkele foto's.

Het vertrek met de partners in crime


Vol ongeduld wachtend op het eerste straaltje



Het doel, de climax, het waarom van het afzien



Aan stenen geen tekort in de buurt van de krater


De nooit-eindigende afdaling

Nagoya Chunichi Dragons!

De Japanse ervaring is niet compleet te noemen zonder het bijwonen van een baseball-game, de quasi nationale sport van Japan. Zo gezegd, zo gedaan: zondag trokken we dan ook met z'n vier (2 Belgen en 2 Nagoya locals) naar de Nagoya Dome, het indrukwekkende stadium van de Nagoya Chunichi Dragons (de huidige nummer 1 en kampioen van vorig jaar). Tegenstander: Yokohama Baystars! De match was een schitterend spektakel qua sfeer, kwaliteit van de game en ervaring. Dat de Dragons uiteindelijk overtuigend wonnen was de kroon op een geslaagde avond baseball! ~燃えよドラゴンズ！~

山形村祭

Frappant hoe men er in de middle of nowhere in slaagt toch een groots vuurwerk en bijhorend festival op poten te zetten. De setting gisteren was namelijk het absolute boerendorp (zonder daarbij onrespectvol te willen klinken) genaamd Yamagata-mura (山形村) in de buurt van Matsumoto. Een dorp dat de term "inaka" ofte "platteland" volledig eer aandoet. Een dorp bestaande vooral uit meloenenboeren, met in de wijde omtrek velden, velden en je raadt het al: velden.

Na een BBQ bij Jintsugawa-familie, de familie waar wij Belgen af en toe een handje gaan helpen met het oogsten van de heerlijke watermeloenen (zie een van mijn vorige posts), stond er in het "centrum" van het dorp nog een festival inclusief vuurwerk gepland (4x vuurwerk in 5d en ik ben het nog steeds niet beu). Het is zeker dat qua sfeer, gemoedelijkheid en pracht van het vuurwerk de meeste Belgische gemeenten niet aan de knieen zouden komen van dit Japans plattelandsdorp (zonder opnieuw onrespectvol te willen klinken). Vooral het laatste vuurwerk was indrukwekkend, lang en ronduit prachtig. Gevraagd wie er zoveel geld had tegenaan gegooid (gewoonlijk worden de sponsers vermeld, bij deze laatste niet) kreeg ik het volgende antwoord: "de gemeenschap van Yamagata-mura". Blijkt dus dat elke inwoner zijn bijdrage had geleverd om het slotvuurwerk te financieren in teken van de gemeenschap. Dit moet Japan zijn.

Als afsluiter van de avond was er nog vuurwerk ten huize Jintsugawa gepland en stond er nog een hele late verjaardagstaart voor me te wachten van een Japans meisje die niet tot op het feestje in juli was geraakt en dus maar iets anders had verzonnen om dit goed te maken. Ik was, uiteraard, volledig verrast!

In ieder geval was het alweer een schitterende Japanse zomeravond met opnieuw hopen Japanse menselijke warmte, ze lijken maar te blijven komen!

Adiós Buena Vista

Het stilletjesaan afscheid nemen van vrienden/collega's/... is deze week met tegenzin begonnen. Afgelopen dinsdag was namelijk mijn laatste werkdag in hotel Buena Vista, mijn werkplaats de afgelopen 5 maand.
Het was een unieke ervaring omwille van meerdere redenen. Niet alleen kreeg ik de kans mijn beleefd Japans taalgebruik (keigo 敬語 genaamd) op te poetsen, het was bovenal een eerste werkervaring in een Japanse omgeving. Ik leerde een reeks nieuwe mensen komen, waarvan ik met sommige uiteindelijk een hechte goede band opbouwde, ik kreeg een idee van de werkomstandigheden in Japan en kwam uiteindelijk tot de conslusie dat deze helemaal niet zo verschillend zijn met deze die ik ken vanuit Belgie. Het enige verschil zijnde misschien dat Japanners belachelijk lange werkdagen kennen en dit als volkomen vanzelfsprekend lijken te beschouwen. De mythe van de hardwerkende en vooral lang werkende Japanner is hierbij nog maar eens bevestigd.

Mijn laatste werkdag draaide uit op een "praatjesdag", het leek erop alsof elke levende ziel plots de nood had mij uit te vragen over elk mogelijk onderwerp, gaande van Belgische eetgewoonten over mijn (niet-bestaande en bijgevolg compleet waardeloze) opera-kennis naar mijn toekomstplannen. Veel werk was er dus niet aan. Al hoor je me niet klagen.

Enkele van de jongere collega's hadden op het einde van de dag nog een verrassing in petto zo bleek. Ik had van mijn twee bazen al een aandenken gehad (kaartje, typisch Matsumoto-souvenir en een oude keyhanger van BV met mijn favo nummer op), maar dat was schijnbaar nog niet alles. Een laatste dag werk daar volgt drinken op zo blijkt. Dat kon ik moeilijk afslaan natuurlijk! De avond werd uiteindelijk in ware Japan-augustus-stijl afgesloten met vuurwerk en de nodige onvermijdelijke afscheidswoorden. Fijn is anders.

Dat laatste zal de komende weken overigens een van mijn hoofdbezigheden worden, of ik het nu wil of niet. Ik kan zonder twijfelen zeggen dat ik er niet bijzonder naar uitkijk, achterlaten waar ik bijna een jaar aan gebouwd hebt is wel het laatste waar ik zin in heb. Ik doe mijn best.

Camping in Nagano!

Dat Nagano en de omgeving van Matsumoto ronduit prachtig is weet iedereen die hier ooit is geweest. Zelfs een trein-of autorit door de prefectuur volstaan om dat beeld te bevestigen. Afgelopen weekend was het dan ook in al die natuurpracht dat er een zwem-bbq-kampeer-weekend gepland stond. Uitgenodigd door een absoluut gekke Japanse vriend (in de goede zin uiteraard) en samen met zijn vriendenkring die 2x per jaar allemaal komen afgezakt naar Nagano om de stress van zich af te schudden. Het resultaat was een combinatie van schitterende verborgen natuuroase's opgeschrikt door een 25-tal luidruchtige, knettergekke en quasi ononderbroken dronken Japanners. Ineens is ook nog maar eens bewezen, voor zover dat nog nodig was, dat diezelfde Japanners altijd en overal de drang lijkten te hebben om naakt rond te huppelen.

Zaterdag:

Zondag:

Een schitterend weekend met stuk voor stuk fantastiche mensen!

De Japanse zomer...

... is vooral heel warm! Vandaag werd het maar liefst 35 graden en ook de komende dagen is er geen verandering in zicht.

中日新聞筑摩神社花火大会

Zoals ik in een van m'n vorige posts al aangaf is augustus de vuurwerkmaand bij uitstek in Japan. Alleen al in de prefectuur waar ik woon, Nagano, zijn er deze maand meer dan 20 (relatief) grote vuurwerkfestivals of hanabi taikai (花火大会) genaamd. De grootste vindt volgende week plaats in Suwa (aan het meer van Suwa), maar vandaag was het te doen aan het Tsukama-schrijn (筑摩神社) in Matsumoto. Vlak aan mijn deur dan nog wel, aan de rivierbedding van de Saigawa-rivier. Onze plek vanwaar we alles zouden aanschouwen was snel gekozen: mijn favoriete (en enige mogelijke) zwemspot van de rivier (zie foto's)! En net zoals bij elk festival in Japan ook vandaag weer massa's volk, heerlijk ogend eten en fris bier in de straatjes rond het schrijn. Net zoals vorige weekend tijdens de Matsumoto Bon Bon gaf het me een heerlijk gemoedelijk gevoel! Het moet gezegd dat ik ontzettend hou van dit Japans "samen zijn". Het feit dat de meeste Japanners in traditionele Japanse avondkledij, Yukata (浴衣) genaamd, komen maakt het allemaal nog mooier!

Over het vuurwerk zelf kan nog het een en ander gezegd worden trouwens. Want niet alleen leek het erop alsof de speeches voor aanvang maar bleven komen (jan piet en pol werden aan het woord gelaten), groot was mijn verbazing dat het vuurwerk zelf een mooi georchestreerde reclameshow voor de bedrijven van Matsumoto bleek te zijn. Met andere woorden, voor het afschieten van een nieuwe reeks vuurwerkpijlen werd eerst een volledige pr-bericht van het bedrijf die deze had betaald voorgelezen door een bijna overdreven Japans vrouwenstemmetje. Aan het volk vervolgens om te oordelen welk bedrijf er dit jaar het meeste geld had tegenaan gegooid. Eerder dan een constant durend vuurwerk kregen we dus een aaneenschakeling van korte fragmenten vuurwerk te zien met de nodige marketing-talk ertussen gegooid. Niet ideaal, dat is zeker.

Wat dan weer wel leuk is, is het specifieke vuurwerk dat hoorde bij een specifiek bedrijf(je). Zo kregen we bij het vuurwerk gesponserd door een grote sushi-keten allerlei visachtige figuren te zien in de oplichtende hemel. Bij het deel van de hostess-bar (Lady's Pub genaamd!) kregen we dan weer een veelvoud aan hartvormig vuurwerk te zien. Groot was mijn verbazing trouwens dat ook het bedrijf waar ik mijn appartement van huur, Hanamura Sangyou, een sponser was en daarbovenop een toch wel indrukwekkend vuurwerk presenteerde. Mooiste vuurwerk moet dan weer van de grote technologiebedrijven Seiko Epson en Fuji Denki geweest zijn, beide sterk vertegenwoordigd in Nagano en Matsumoto. Niet onverwacht hadden ook de pachinko-bedrijven (gokspelen) aardig wat geld uitgegeven aan hun vuurwerk. Hoe dan ook, met of zonder de overdosis reclame, een schitterende avond vuurwerk en Japanse sfeer.

夏まつり 松本ぼんぼん (2)

Matsumoto Bon Bon foto's:

夏まつり 松本ぼんぼん

Juli en augustus staan niet enkel garant voor zon, hitte en de daarbijhorende minirokjes (de Japanse deernes nemen die mini heel erg letterlijk, nog meer in de zomer als in de winter zo blijkt). Neen, de zomermaanden staan hier vooral in het teken van de talloze 祭り matsuri (religieus geinspireerde festivalletjes) en 花火大会 vuurwerkmeetings. Elk excuus voor onze Japanse medemens om zich vol te proppen met overheerlijk voedsel en zich daarna in extreme mate te bezondigen aan sake is een goed excuus uiteraard. Wij Belgen gaan hier gretig in mee, zoals verwacht.

Na talloze kleinere festivalletjes aan de vele schrijnen in Matsumoto is het vandaag echter menens: Matsumoto Bon Bon! -festival komt eraan! Het ganse gegeven draait in feite rond een belachelijk eenvoudig liedje (dat de uiterst originele naam "Matsumoto Bon Bon" meekreeg) met bijhorend danspasje. Dans en zang worden in processie door de straten van Matsumoto gevoerd, met naar verluidt zo'n 200 groepen (scholen, verenigingen, ...) die deelnemen. Zo komt het aantal deelnemers uit op een 20,000-tal mensen. Een hele hoop Japanners dus die hetzelfde liedje en danspasje uitvoeren, de ene waarschijnlijk al wat meer nuchter dan de andere. Dat kan niet anders dan komisch spektakel opleveren.

Dat het hier niet om achterbuurtfestivalletje gaat is duidelijk als je weet dat er vorig jaar meer dan 200,000 toeschouwers naar Matsumoto-centrum kwamen afgezakt. De talloze eet-en drankkraampjes, opgelicht door de rozige Matsumoto Bon Bon-lampionnetjes die in de ganse stad uithangen, zullen vandaag dus weer gouden zaken doen! Het beloofd fijn te worden!

Links:
Matsumoto Bon Bon officiele webpagina: http://www.mcci.or.jp/www/get/bonbon/
Meer info: http://www.mtlabs.co.jp/shinshu/event/bonbon.htm
Lyrics: http://www.matsuaz.com/forest_ebi1045/2006/08/06/1154839820736.html


Een Japans feest zonder Power Rangers is ondenkbaar, ik verwacht me dus opnieuw aan een portie bierbuiken in strakke kostuumpjes zoals vorig jaar schijnbaar het geval was:

It's the final countdown..

Zoals Europe het ooit vol overtuiging bracht.

Aangekomen op een moment dat de bossen rondom Matsumoto langzaam bruin, rood en oranje begonnen te kleuren. Niet veel later kwam de Japanse winter al binnengeslopen en kreeg "koude" plots een nieuwe en bijzonder strenge invulling. Maar ook de sneeuw smolt rustig weg om op die manier plaats te ruimen voor de bloesem en de aangename Japanse lente. Rest me nu nog enkel het doorstaan van de verschroeiende hitte waar de Japanse zomer synoniem voor staat. Rest me nu nog enkel die ene laatste maand hier in Matsumoto.
Met hoeveel pijn in het hart het ook zal zijn, op twee september moet ik noodgedwongen afscheid nemen van mijn huidige omgeving, mijn huidig levetje als "exchange student" en terugkeren naar het land van bier, wafels, chocolade en een nationaal voetbalteam de naam niet waardig. Ondertussen doe ik voort zoals ik al tien maanden bezig ben: genieten van elke nieuwe Japanse dag!


Tot binnen een kleine maand iedereen!

25/07/1985

Enkele foto's van het verjaardagsfeestje vorige week! Er was zelfs een taart (en mini-vuurwerk)! Weliswaar met 23 kaarsjes, naar het schijnt een Russische gewoonte om er telkens eentje teveel op de zetten. Ofwel dat ofwel was onze Russische vriendin terug aan het zwanzen geslagen.

Hartelijke dank overigens voor de vele kaartjes, emails en geschenkjes, ook vanuit ons Belgenlandje! Het wordt uiteraard bijzonder geaprecieerd!

Chocolate Hanamura

Eerst en vooral dank voor de vele pakketjes die ik de laatste 2-3 weken al heb mogen ontvangen vanuit Belgie! Niks zo aangenaam om naast de rekeningen (damn you NHK!!) ook af en toe eens iets fijn terug te vinden in dat metalen geval genaamd brievenbus.

Ik kan ineens ook zeggen dat ik in geen jaren zoveel chocolade heb binnengespeeld als de afgelopen maand! Mr Lever zal er niet blij mee zijn neem ik aan ... (neen Joris, niks over lever en bier in de comments! :). Niet dat je me hoort klagen, de gemiddelde duur dat een stuk chocolade hier overleeft is op het maniakale kort af.

Er is echter wel een probleem! Namelijk de volgende eenvoudige logica:
Japan+zomer=heet ==>> heet+chocolade in brievenbus= chocomelk ...

Vandaar ook de vriendelijke vraag: als er nog pakketjes richting Hanamura worden verzonden probeer chocolade bij voorkeur te vermijden, aangezien het absoluut zonde is een pak chocolade als blubber te zien toekomen.
(neen Joris, niks over "hij gaat nog beetje zijn eisen stellen ook!")

Japanners en slaap

Dat Japanners overal en op elk mogelijk moment in slaap vallen (of minstens hun best doen om) weet elke ziel die hier al ooit een trein of metro heeft genomen. Het rechtop staand indommelen lijkt bij momenten wel de nationale sport in zowat gans Japan.

Vandaag werd daarbovenop nog maar eens bewezen dat het niet noodzakelijk treinen of metro's hoeven te zijn. Neen in tegendeel, tijdens de lessen in slaap vallen is hier tot een kunst verheven. De foto die ik vandaag wist te trekken demonstreert dit uitzonderlijk goed. (En ja, het gaat hier wel degelijk om een mensje)

Naast deze gouden medaille waren er op een totaal van 25 studenten nog zo'n 6 andere in het land der dromen gesukkeld. Een prestatie van onze vrienden Japanners.

We zullen het maar op de ondertussen nog steeds ondraaglijke hitte steken zeker?

Spa-Francorchamps

Ondanks al de controverse en de aanhoudende saga, is het vooral de trots over dit prachtige circuit dat bij mij de bovenhand haalt. Dit jaar komt voor het eerst in 2 jaar het Formule 1-circus terug afgezakt naar de Ardennen en dit kan ik enkel maar toejuichen. Een sport die er in slaagt elke race opnieuw een 200-300 miljoen kijkers aan te trekken (!!) en 200 000 fans op de been brengt over de duur van het raceweekend kan enkel maar schitterende reclame zijn voor ons Belgenlandje! Vooral als het circuit Spa-Francorchamps als een der mooiste ter wereld wordt gerekend en zowat door alle piloten, teams en fans geliefd wordt.

Deze week zijn de F1-teams al in Spa aangekomen voor enkele testritten ter voorbereiding van de race in september. Enkele quotes uit de pers:

"Le Radillon, La Source, Blanchimont – all these names ring a bell!
These corners and sections of the Spa-Francorchamps circuit are part of motor racing legend, and 2007 sees the return of the Belgian Grand Prix to the F1 calendar." Renault

"Formula 1 descended on the legendary Spa Francorchamps track today for the first time since the 2005 Belgian Grand Prix. " McLaren

"I'm one of the many drivers who rate Spa as the best circuit on the calendar so it makes for a nice change to come here for a test. It is always enjoyable to drive this track because it is a 'real' circuit and it has so many special corners." Ralf Schumacher - Toyota

Kersen, vuurvliegjes en trouwen!

Afgelopen weekend was er opnieuw eentje om niet al te snel te vergeten. Startend met een drinkpartij op vrijdag doorlopend tot zaterdagochtend en ineens nieuwe en bijzonder fijne mensen leren kennen, waarmee we de dag erop in de wijde omgeving van Matsumoto zijn gaan ドライブする ("rondrijden") onder de stralende Japanse zon.

Eerste stop was het landgoed van een Japanse fruitboer(in?). Daar konden we zowaar onze kersentrekkunsten (is dit een woord?) botvieren en heb ik ook mijn eerste Japanse koe mogen aanschouwen (vind maar eens een koe in mainland Japan, geen simpele opdracht!). Klinkt waarschijnlijk weinig boeiend, maar was het verbazend genoeg wel. :-) Dat we de kersen er nog gratis bovenop kregen was uiteraard mooi meegenomen.

Na het landbouwer-zijn-voor-5-minuten reden we door naar een Yakitori-restaurantje waar, zo merkten we al snel, de verzamelde Japanse maffia elkaar compleet onder tafel aan het drinken waren. Heel boeiend allemaal (en vooral marginaal)! Deed niks af van het feit dat het bijzonder lekker was (behalve het ene ongedefinieerde voorwerp dat ik noodgedwongen heb moeten doorspoelen! Lever?).

Het main event zaterdag was echter het aanschouwen van de vuurvliegjes die zich schuil houden in de bergen van Nagano-ken. Een unieke ervaring is het om in het donker van de nacht rond te wandelen terwijl rondom je kleine groen/gele-vuurvliegjes cirkelen en zo het donker gedeeltelijk opluisteren. Allemaal nogal moeilijk in woorden te vertalen die het tafereel enige eer zouden aandoen, maar ik vond het uiterst rustgevend en opwindend tegelijk! Dat Japanners toch niet altijd dezelfde gedachtegang volgen als Europeanen werd nog maar eens geïllustreerd toen duidelijk werd dat ons gezelschap in sneltempo door de heuvel leek te sjezen om dan doodleuk nog een half uur te zitten niksen op een door vending machines verlichte parking. Waar is de logica in zoiets?

De avond werd afgesloten met een sneltempo passage aan het Suwa-meer om vervolgens terug richting Matsumoto te bollen.

Zondag stond zowaar in het teken van ... mijn bruiloft!

Jawel jawel, ik heb de volledige ervaring van trouwen mogen ondervinden (bijna-volledig om precies te zijn, de huwelijksnacht werd me ontnomen ;-). Buena Vista had namelijk het ganse weekend een "Bridal Fair" met oa een talkshow van tv-celebrity 神田うの, huwelijksfeesten, ...

Een van de onderdelen was het ensceneren van een volledig huwelijk (kapel, Braziliaanse priester (?), muziek, fotografen, ... incluis) om zo een idee te geven hoe een bruiloft er ongeveer uitziet indien georganiseerd in Buena. Natuurlijk hadden ze er niet beter op gevonden mij te laten opdraven als bruidegom. Toegegeven, het was een unieke ervaring met schitterende kleren, een adembenemende bruid en (te) veel volk waardoor ik stond te bibberen van de zenuwen. Gelukkig liep nagenoeg alles perfect en was men zichtbaar tevreden met het resultaat!
(website Buena Vista Bridal ->http://www.buena-vista.co.jp/bridal/index.html)

Eigenlijk gewoon een weekend dat me opnieuw deed beseffen waar
om ik zo van dit land hou.

Ps. Joris start vanaf vandaag te pimpen heeft hij al 2 weken staan bezweren. Mijn lachspieren staan in aanslag!

Bier bier en nog eens bier!

ベルギービール大全
Elke Belg weet het en tevens elke bierkenner in de wereld: Belgische bieren zijn de beste. Met voorsprong. Laat het er ons over eens zijn dat maar weinig mensen dit zullen betwisten, met die enkelingen zijnde de Duitsers misschien. Ongelijk hebben ze, en ook de Japanners weten dat.

Hoewel de Japanse biermarkt nagenoeg gedomineerd wordt door hun eigen pils-merken (Asahi, Kirin, Suntory, ...) maar ook Heineken en vreemd genoeg het voor mij onbekende Lowenbrau vaak terug te vinden zijn, zal je meer dan eens Belgisch bieren terugvinden in de betere Japanse supermarkt en bar/izakaya.

Vandaag trof ik bovendien met vreugde het volgende aan in een lokaal boekenwinkeltje:

Een Japanse "dictionary of Belgian Beer"met een overzicht van een 170-tal Belgische bieren (gaande van Delerium over Orval tot La Chouffe enz) met gedetailleerde beschrijving waar en hoe het gebrouwen wordt, ideale schenktemperatuur, kenmerkende smaakeigenschappen en de noodzakelijkheid van het juiste glas. Je zou als Belg voor minder trots zijn als men aan de andere kant van de wereld zo'n schitterende boeken terugvindt (de auteurs zijn beide Japanners overigens).

Een ding staat vast: die Orval zal me smaken bij m'n thuiskomst!


Belgium and Beer
Gestolen van Joris die het op zijn beurt geleend heeft van http://www.isg.rhul.ac.uk/~martin/belgobib.htm en te mooi om te laten liggen:

Trappist
A useful word that guarantees a certain amount of quality and a touch of genuine ethnicity if placed before a noun. Hence the nostril flaring smell of Trappist cheese, the salivating taste of Trappist ale, and the pious dedicated sound of Trappist monk.

Stella
A designer lager to most of the planet, but tap water in Belgium. Made in Leuven and exported in tankers.

Kriek
Cherry beer. A girls' drink.

Duvel
A legendary trap for foreigners. A seemingly harmless golden liquid that looks refreshing and spiritually uplifting. In reality a brew of the devil, designed to reach into the soul and extract foolishness, talkativeness, speech disorders and nausea.

Beer
A heavenly liquid which Belgians have perfected thanks to centuries of intense contemplation by silent orders of monks. Beer is the very essence of the land, the blood of the nation, heaven served in a variety of peculiarly shaped drinking receptacles.

Kermis ten huize Hanamura!

Twee Belgen + 2 Taiko's + Playstation 2 = trommelfun! (en eigenlijk gewoon veel kabaal.. )

梅雨

Het Japanse regenseizoen, tsuyu 梅雨 genaamd, lijkt sinds deze week helemaal op dreef te zijn gekomen. Hoewel Matsumoto relatief gezien minder zware regenval kent als vele andere delen van Japan zijn de plensbuien niet van de poes. Toegegeven, de regendagen zorgen wel voor een ideale afkoeling na dagen van 30+ graden (zoals we er hier de afgelopen weken al vele gehad hebben). Het is in ieder geval een weertje dat ik niet meer gewend was en me als Belg zeer bekend voor komt. Overigens zijn fiets, regen, paraplu en wind geen bevorderlijke combinatie. Vooral de paraplu en de wind lijken het nogal vaak oneens te zijn met elkaar. Fijn vind ik dat alvast allerminst.

Merk trouwens op hoe de regen op een prachtige manier de rijstvelden fel groen kleurt! (rechtse foto)

Ditjes en datjes... (11)

* Regenseizoen in Japan betekent zoals de naam al doet vermoeden: regen. Veel regen. Van het soort: non-stop en grote bijzonder natte druppels. Als Belg in Japan echter brengt dit een zeker nostalgisch (maar ongewenst) gevoel met zich mee.

* Bij deze is het bewezen: kikkers maken schandalig veel lawaai! Als ze dan nog eens zangwedstrijden organiseren vlak naast mijn bed is het hek helemaal van de dam..

* Waarschuwing voor de fietsende buitenlander in Japan: het concept "zwakker weggebruiker" is hier volledig ongekend. Oranje betekent groen en rood betekent oranje voor de modale Japanse mobilist. We hanteren niet langer de term "fietstocht" maar geven de voorkeur aan "survivaltocht". De makers van het pc-game Carmageddon hebben zonder enige twijfel hun mosterd bij onze Japanse vrienden gehaald.

* Japanners kunnen "Hyundai" niet uitspreken (of schrijven, zo lijkt men consequent Hyundae te gebruiken wat dan weer een andere betekenis krijgt), laat staan dat ze weten waar het voor staat.

* Ik reageer niet goed op de Japanse drukkende hitte. Met temperaturen die nauwelijks nog onder de 25 graden duiken en deze week zelfs de 30 graden zullen overschrijden, is dit vanzelfsprekend een klein ongemak. Hopelijk went dit snel, of het zal een lange lastige zomer worden.

* Een speciaal dankwoordje aan Paris Hilton om mij elke dag opnieuw te entertainen met haar real-live soap (Britney kan er nog iets van leren!):
'Paris Hilton huilt derde dag en drinkt niet'
'Psychotische Paris Hilton aan medicijnen'
'Paris in ziekenboeg van gevangenis'
'Paris mogelijk terug de cel in'
'Paris mogelijk donderdag al vrij'
'Paris heeft het ijskoud in cel'
...

* Tenslotte: een overwinning voor McLaren en een klinkende zege voor CDenV maakt me uiteraard meer dan gelukkig!

Voetballerij en consoorten in Matsumoto!

Deze week speelt Japan niet minder dan twee wedstrijden in het teken van de jaarlijkse Kirin Cup (Kirin is een van de grote drankjesbedrijven van Japan). Het toeval wil dat twee van deze wedstrijden gespeeld worden hier niet ver van mijn deur, in het fonkelnieuwe stadium van Matsumoto (capaciteit is iets van een 25000 man naar verluidt). Welke Japanner op dat idee gekomen is om deze wedstrijden hier te organiseren weet ik zelf ook niet (Matsumoto blijft Matsumoto denk ik dan zo!), wat ik wel weet is dat Matsumoto vandaag overrompeld is geweest door gekke voetbalfans die in blauw shirt onophoudelijk "Nippon Nippon" liepen te schreeuwen! Het Blue Samurai-leger was dus voor de gelegenheid naar hier afgezakt.

Een tweede toeval wil, dat zowel Montenegro als Colombia overnachten in het Buena Vista hotel. Jawel, het hotel waar ik elke week enkele uren slijt. Vandaag bestond mijn job er dan ook vooral in de Colombiaanse nationals te begeleiden. Zondag zullen dit de nationals van Montenegro zijn. Het is eens wat anders dan rijke salari-men natuurlijk!

Alsof dit nog niet genoeg is aan "bekendheden" (het is maar te zien wat je onder die term verstaat aangezien ik geen enkel van die gasten kende), heb ik deze avond ook het genoegen gehad een praatje te maken met de ambassadeur van Oostenrijk en de burgemeester van Wenen. Beide heren waren afgezakt naar Matsumoto voor de Wenen-expositie die hier nu loopt en hadden als overnachtingsplaats Buena uitgekozen. Opnieuw een ervaring die ik niet elke dag zal meemaken!

Tenslotte, om de overdosis compleet te maken, nog een vrij lang gesprek gehad met een van Japans bekendste jazzmuzikanten die hier dit weekend een optreden geeft. Zijn naam ontschiet me (ik zoek het zeker nog op!) maar aan zijn enorme entourage te zien is de man in kwestie geen kleintje binnen zijn vak.

Ik kan dus niet anders dan besluiten dat de afgelopen 8u een ware belevenis waren en een welgekomen afwisseling tov de gewoonlijke praatjes met business men en yakuza! :-)

Long time no blog!

Het is inderdaad alweer een tijd geleden dat ik deze pagina verder heb aangevuld en daar is slechts een enkele reden voor: tijdsgebrek!

De afgelopen twee weken had ik alweer het genoegen bezoek te krijgen vanuit Belgie en deze keer niet minder dan van mijn heel goede vriend en opperwarhoofd Helsens! Neerschrijven wat er in die twee weken gebeurd of gedaan geweest is zou een (quasi) onmogelijke taak zijn. Maar een absoluut gekke nacht in Tokio, een duistere Jazzbar, otaku's, tempels, zatte salari-man, yakiniku, nomihodai en karaoke waren maar enkele van de zaken waar onze dagen mee gevuld waren. Te zeggen dat het fijn was en dat ik blij was met mijn bezoek zou een zwaar understatement zijn! Vast staat dat we allebei weer een hoop goede herinneringen bij hebben, en daar draait het toch om uiteindelijk?

Terzelfdertijd begint het ook te dagen dat mijn laatste maanden hier zijn ingezet. De tijd vliegt hier aan een razend tempo voorbij en het idee om tijdens deze laatste maanden het maximum uit elke dag te halen is sterker dan ooit. Wat absoluut zeker is is dat mijn liefde voor Matsumoto enkel maar toeneemt; de mentaliteit hier gecombineerd met een prachtige natuur zonder daarbij echt het gevoel te hebben dat je in de middle of nowhere beland bent maakt voor een unieke combinatie die ik steeds meer apprecieer.

Van Matsumoto gesproken, ons stadje heeft sinds kort een vernieuwde (en toegegeven veel duidelijkere) website, klik door naar: http://welcome.city.matsumoto.nagano.jp/

Ik denk de komende dagen nog enkele foto's te uploaden van de laatste weken, maar met de komende vier dagen zowel werk als een trip naar Tokio op de menu kan dit wel wat vertraging oplopen. Ik doe mijn best!

Soms is het nodig..

om de batterijen terug op te laden. De laatste weken waren niet alleen fysiek maar ook emotioneel bijzonder uitputtend. En net zoals bij zoveel zaken komt het resultaat altijd ietsje later en ietsje sterker terug op je af dan je zelf verwacht. Het was dan ook hoog tijd om vandaag even alles rond me stop te zetten, de zaken af te handelen die dringend afgehandeld moesten worden en vooral een pauze in te lassen. De batterijen zo goed mogelijk terug opladen met andere woorden.

Waar ik eigenlijk het meest nood aan had was een rustige namiddag met een boek (of krant in dit geval) een koffie drinken in mijn regular spot, Doutor. Al sinds enkele maanden heb ik gemerkt dat dit mij ongelooflijk goed kalmeert, rust geeft en ontspant. Even teruggetrokken zijn in je eigen gedachtenwereld zonder storing van buitenaf, je gedachten de tijd geven zichzelf te ordenen.Na een voldoende nachtrust en een goed ontbijt was het dan ook precies dat wat ik vandaag gedaan heb, en met succes.

Vanaf morgen gaat het leven hier in Matsumoto terug zijn normale gang, deze avond wordt het echter nog even genieten en rusten bij wat goede muziek.

(Foto genomen op het terras van de Ginza Doutor in Tokio)

Wonderful Japan

Hoe de tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Nauwelijks 10d geleden stond ik vol verwachting in Narita te wachten op mijn Belgisch familiebezoek en de tijd sinds die dag lijkt aan sneltempo voorbij te zijn gegaan. Kort (slechts 8d) maar krachtig was het (Tokio, Kioto, Kamakura, Yokohama, Matsumoto en Nara zijn de revue gepasseerd). Onze dagen waren tot de nok gevuld en elke ochtend was het telkens een beetje sterven bij gebrek aan voldoende slaap. Maar daar tegenover staat natuurlijk een prachtweek, een week vol Japanse ervaringen en indrukken, een souvenir om nooit meer te vergeten. Het was schitterend, en daar is niet alleen het "wonderful Japan" voor te danken maar ook mijn allerliefste mamsie en mijn grote broer!

Wordt nog vervolgd..

Ditjes en datjes... (10)

Jawel lieve bloglezer(es), zowaar mijn tiende "Ditjes en datjes.."! De tijd vliegt hier nog steeds razendsnel voorbij en daar kan ik enkel gemengde gevoelens bij hebben. Maar ook dit keer dus enkele indrukken/mededelingen/...

日本へようこそ！　Welkom in Japan!
Nog precies 2 nachtjes slapen en ik kan/mag hoogwaardig bezoek gaan opwachten op de luchthaven van Narita, Tokio. Woensdag landen namelijk mijn mams en broer en dit om een weekenhalf samen het beste van Japan te beleven. Na 7-8 maand elkaar niet gezien te hebben zal het ongetwijfeld een zeer blij terugzien zijn, ik moet dan ook niet vertellen hoe ik er naar uitkijk!
Op het (drukke!) programma staan: Tokio, Kamakura, Yokohama, Matsumoto en Kioto (indien tijd nog Nara ook). Als nu enkel de Japanse weergoden ons nog gunstig gezind zijn dan kan het niet fout gaan!

En er zal gewerkt worden!
Jazeker! In een van mijn vorige posts op deze blog meldde ik al dat ik een studentenjob had gevonden in een hotel hier in de buurt: het poepchique Buena Vista hotel. En na een aarzelende start (敬語 ahoi!) en gemende gevoelens de eerste week, is het deze week volledig losgelopen. Ik heb nu min of meer de vrijheid al om te doen wat ik wil doen en op mijn tempo, wat de job toch ineens een pak aangenamer (maar daarom niet minder lastig!) maakt. Ook de contacten met de collega's verlopen al heel natuurlijk, wat toch ineens voor een andere sfeer zorgt natuurlijk. De eerste uitnodiging voor een nomikai (drinken!!!) met de collega's is al op zak met andere woorden!
Trouwens grappig hoe ook hier aan de andere kant van de wereld alle types van collega's kunnen teruggevonden worden die ik in Belgie ook al had gedetecteerd tijdens enkele van mijn jobjes: de flauwe plezante, de altijd in paniek zijnde, de ik-ben-hier-tegen-mijn-zin, de vlotte natuurlijke, .. .. Fascinerend.

Frans
Met de gedachte mijn Frans wat op te poetsen en daarbij ook les te volgen met de Japannertjes (2 vliegen in 1 klap), besloot ik Franse les mee te volgen hier op de universiteit. Na twee lessen heb ik maar een enkele vaststelling: on-ver-staan-baar! Dat de studenten hun uitspraak niet vlot is, denk ik, is eerder normaal, maar wanneer een prof (Japanner) tegen mij praat en ik weet niet welk taaltje hij aan het brabbelen is dan scheelt er toch iets grondig (en niet aan mijn gehoor welteverstaan). De man spreekt Frans met haar op waarvan elke Frans-lievende mens spontaan zou beginnen huilen. Het gaat zelfs voorbij de grens van ergernis en wordt op die manier een onbetwistbaar lachwekkend feit. Om af te sluiten: une purace (place voor de niet-Jappen).